Op 23 juni as verschijnt Onze lichte jaren, het indrukwekkende debuut van Sarah Damoff, bij LS. De vertaling was in handen van Mieke Trouw-Luyckx.
Ryan en Lillian ontmoeten elkaar en al snel ontstaat er een diepe connectie. Hun liefde geeft hen hoop voor de toekomst, maar beiden hebben veel meegemaakt. Wanneer Lillian zwanger raakt, werpen oude trauma's schaduwen en komt hun relatie onder druk te staan. Hun dochter Jet kent liefde en verlies in haar jeugd, ze leert hoe kwetsbaar familie soms is. Wanneer ze jaren later iets ontdekt wat al die tijd verborgen was, moet ze onder ogen zien hoe het verleden haar vormt en bepalen wat ze los moet laten.
Damoff heeft een achtergrond in verslavingsproblematiek en jeugdzorg. Haar schrijfstijl is zacht en beschouwend. Ze onderzoekt diepgaand, warm en zonder oordeel hoe generationeel trauma en verslaving doorwerkt in meerdere lagen van een familie en neemt daar de tijd voor. Het boek omvat meer dan zestig jaar verdeeld in drie perspectieven met flashbacks en tijdssprongen: Het eerste deel is vanuit Lillian, het tweede deel vanuit Jet en het laatste deel vanuit Ryan. Je krijgt daardoor een goed inzicht hoe het bij elk van hen anders doorwerkt en je leert hen goed kennen. Ze hebben duidelijk een eigen stem. Vooral Lillian had een mooie stem, bedachtzaam, vol hoop en liefde. In dit deel komen de meeste mooie zinnen voor. Jets stem was wat harder, verwijtend soms, en bij Ryan overheerste pijn en spijt. Elise was als bijpersonage belangrijk in alle delen en ook Kendi speelt een essentiële rol. De personages zijn gelaagd en realistisch, de dialogen zijn sterk. De psychologie achter de terugkerende patronen van generationeel trauma is erg goed uitgewerkt.
Al met al een indringend en hartverscheurend verhaal wat je raakt, over een tragische liefde, de schaduw van generationeel trauma en verslaving, maar ook vergeving en veerkracht. Een emotionele rollercoaster waarbij verdriet, frustratie, boosheid en bewondering dichtbij elkaar liggen.
⭐⭐⭐⭐
Geen opmerkingen:
Een reactie posten